125 إِنّٰا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ ¹

ما قرآن را نازل كرديم، و ما به طور يقين نگهدار آنيم.

مراد از «ذِكر» قرآن كريم است.

هيچ يك از احتمالاتى كه در تفسير «حفظ» گفته‌اند كه مراد عبارت است از: حفظ از ايرادِ ايرادگيران، حفظ در لوح محفوظ، حفظ در سينه پيامبر و امام پس از او، درست نيست. خداوند متعال خبر مى‌دهد كه عهده‌دار نگهدارى و حفظ قرآن در همه مراحل است و قول به كاهش قرآن با اين تعهّد الهى ناسازگار است.

آيه نفى باطل

خداوند قرآن را به عنوان كتاب قدرتمندى توصيف مى‌كند كه نه چيزى بر آن غلبه مى‌كند و نه از هيچ سو باطلى به سراغ آن مى‌آيد: ...وَ إِنَّهُ لَكِتٰابٌ عَزِيزٌ لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لاٰ مِنْ خَلْفِهِ . ²

قرآن در همه معانى، مفاهيم، احكام جاويدان و معارف و اصولش حقّ است و هماهنگ با فطرت، اخبار غيبى آن هم دروغ و خلاف ندارد. از تناقض در دستورها و خبرها هم مصون است: اگر از سوى غير خدا بود، اختلاف بسيارى در آن مى‌يافتند. پس همان طور كه قرآن در محتوا و معنى حق است، در صورت و لفظ هم حق است و تحريف به آن راه نمى‌يابد. و مرحوم طبرسى چه نيكو گفته است: نه در الفاظش تناقض است، نه در خبرهايش دروغ، نه با چيزى معارض است، نه از آن كم