102است كه راه حق و فضيلت و دفاع از عقيده را مىپويند. اين هدف، نه تنها ما را به زيارت قبورشان برمىانگيزد، بلكه به ماندگارى نام و خاطرههاى آنان و حفظ آثار و برپايى جشنها و مراسم به ياد ميلادشان مىانجامد.
ملتهاى زنده، به زيارت مدفن پيشوايان و شخصيتهاى خود مىشتابند كه جان و مالشان را در راه نجات مردم و آزادى آنان از چنگال استعمارگران و ستمگران فداكردهاند و براى زنده نگه داشتن ياد آنان مجالس برپا مىكنند و بر ذهن هيچ كدامشان نمىگذرد كه اينگونه بزرگداشتها پرستش آنان است. بزرگداشت خاطره شخصيتها كجا و پرستش آنان كجا؟ اين بزرگداشت، ارج نهادن به تلاشهاى آنان است.
پيشوايان مذاهب چهارگانه و راويان و حديثنگاران آنان در مجموعههاى حديثى، روايات فراوانى درباره زيارت قبر پيامبر(ص) نقل كردهاند كه به پارهاى از آنها اشاره مىشود:
1. پيامبر(ص) فرمود: هركس قبر مرا زيارت كند، شفاعتم براى او واجب مىشود.
2. هركه مرا زيارت كند و جز زيارت من انگيزهاى نداشته باشد. بر من است كه او را روز قيامت شفيع باشم.
3. هركس حج گزارد و قبر مرا پس از وفاتم زيارت كند، همچون كسى است كه مرا در حال حياتم زيارت كرده است.
4. هر كه خانه خدا را زيارت كند و مرا زيارت نكند به من جفا