94عثمان ادامه يافت. اما امام على(ع) كه پايتختِ خلافت اسلامى را به شهر كوفه انتقال دادند و در دوره امويان كه پايتخت كشورهاى اسلامى به شام و در دوره عباسيان كه پايتخت به بغداد منتقل شد، به تدريج از اهميت سياسى در عربستان كاسته شد و حكمرانان آن از سوى بنى‌اميه و عباسيان منصوب مى‌شدند.

اگر چه دست‌نشاندگان امويان (تا 132ه. ق) و سپس برگزيدگان بنى عباس بر عربستان حاكميت داشتند، ولى هماره اعتراض، مبارزه و حتى جنگ بر ضدّ اين دو خاندان در شهرهاى مختلف عربستان وجود داشته است. ¹در سال 251 ه. ق يكى از سادات حسنى به نام « اسماعيل بن يوسف » فرصت درگيرى ميان مستعين و معتزّ عباسى را غنيمت شمرده، حجاز را تصرف كرد و پس از وى، برادرش «محمد بن يوسف» معروف به « اخضير » در حجاز حاكم گرديد. وى پس از حمله عباسيان به نجد رفت ولى پس از بيست سال دوباره بر حجاز تسلّط يافت.

در سال 254 ه. ق دولت حجاز تحت نفوذ دولت « طولونيه » مصر قرار گرفت. « عباسيان » در سال 290 ه.ق. بار ديگر حجاز را در اختيار گرفتند و تا سال 330 ه. ق با ضعف بسيار بر آن نظارت داشتند. در آن سال، بار ديگر حاكمان مصر ( اخشيديين ) بر حجاز تسلط يافتند ولى اخضيرين با توسعه قدرت خود، دوباره بر حجاز حاكم شدند.

در سال 350 ه. ق « قرامطه »، حاكمان مصر، به مدت نه سال سادات اخضرى را كنار زده، خود بر آن تسلط يافتند، تا آن كه در سال 359 ه. ق

حكومت « فاطميين » در مصر تشكيل گرديد. حاكميت فاطميين تا سال 463 و