57در گفتگوهاى روزانه مردم، نام خداوند، شكر، طلب رحمت، روزى، هدايت و عاقبت به خيرى، فراوان شنيده مىشود و نفرين و دشنام به يكديگر بسيار كم است.
پوشاك
در اين كشور، مردان اغلب پيراهنِ سفيدِ بلند (دشداشه) مىپوشند و از پارچه خطدار قرمزى به نام «شماغ» يا سفيد به نام «غتره» براى پوشاندن سر خود
استفاده مىكنند. جز علماى مذهبى كه به «شيخ» يا «مُطوّع» معروفند، بقيه مردم بر روى سرپوش خود، يك حلقه مشكى به نام «عِقال» مىپيچند.
اين پوشش اكنون بخشى از لباس رسمى سعودى بوده و نشانه آراستگى است. شخصيتهاى سياسى، مذهبى و بزرگان قبايل اين كشور در محافل عمومى و مردم در مراسم رسمى، از عباى قهوهاى يا كِرِم روشن استفاده مىكنند. پوشيدن جوراب در بين آنان مرسوم نيست و به جاى كفش از نوعى دمپايى به نام «مراس» استفاده مىكنند.
ارتباطات و پذيرايى
سلام كردن نزد مردم اين كشور لازم و پاسخ دادن به آن واجب و ورود به هر مكان بدون سلام، بىادبى تلقى مىشود. دست دادن در هنگام ملاقات، عملى پسنديده و نوعى اظهار محبت و صميمت به حساب مىآيد و در مجالس رسمى نيز معمول است؛ اوج مصافحه، بوسيدن شانه يكديگر است.
مهماننوازى از ويژگى مردم اين سرزمين و بهترين پذيرايى، حاضر نمودن گوسفند كامل بريان شده، در ميان سفره است. قهوه عربى به همراه هل دم شده، نوشيدنى رسمى پذيرايى است. تنوع غذايى، استفاده از ادويه فراوان، آوردن برنج همراه كباب و ماهى و مصرف سبزيجات و سالادهاى گوناگون، از ويژگىهاى