49اين سرزمين اشاره كرده‌اند. ¹ در كتيبه‌هاى باقى مانده در شرح نبردهاى شلمنصر سوم پادشاه آشورى (859 - 824 ق ميلاد) نيز واژه «عرب» ديده مى‌شود. ²در قرن دوم ميلادى دانشمند يونانى بطليموس با تعبير «بلاد صحرايى عربى؛ Arabia Eremon » از اين سرزمين ياد نموده و آن را به دو قسمت تقسيم كرده است: بلاد عربى خوشبخت (منطقه جنوبى \يمن) و بلاد عربى صخره‌اى (منطقه شمالى و مركزى \عربستان كنونى) ³.

شواهد باستان شناختى بيانگر اين است كه اولين ساكنان عربستان، چادرنشينانى اهل منطقه شمالى شبه جزيره عربستان بودند. اوّلين ساكنان دائمى در طول ساحل درياى سرخ و خليج فارس سكنى گزيدند. ⁴ البته از ديرباز منطقه مركزى نجد و حجاز محل سكونت صحرانشينانى بوده است كه در جستجوى آب و مرتع به همراه احشام خود، كوچ نشينى را پيشه ساخته بودند. در منطقه جنوبى اين سرزمين كه هم اكنون كشور يمن ناميده مى‌شود، به علت وجود آب و قابليت كشاورزى و دريانوردى، همواره تجمع بيشترى صورت پذيرفته و در آن دولت‌هايى چون معينيان، سبائيان، حميريان، قتبان، و دولت حضرموت به ظهور رسيده‌اند و در قسمت شمال و شمال غربى، نيز دولت‌هايى چون نبطيان وجود داشته است.

شكستن سد مآرب در جنوب، كه مهاجرت گسترده‌اى از جنوب به شمال و مركز را در پى داشت، باعث تشكيل حكومت‌هايى چون غسّانيان، لخميان و آل كنده توسط مهاجران گرديد كه به ترتيب تحت حمايت امپراتورى روم، ايران و

حميريان بودند.