157و از سوى ديگر، عايشه، طلحه، زبير و معاويه را در جنگ با امام على، تبرئه كرده و كسانى چون يزيد بن معاويه را با آن همه جنايت بىسابقه مىستايند. 1وهابيون از رهبران فكرى گذشته خود همچون احمد بن حنبل و ابن تيميه نيز پيشى گرفتهاند. شيخ رضوان العدل شافعى مصرى مىگويد: «بعد از ابن تيميه، محمد بن عبدالوهاب در قرن دوازدهم ظهور كرد، او خط ابن تيميه را دنبال كرد و بر آن، حرفهاى سخيف و قبيحى را اضافه نمود. او رئيس طايفه وهابيه است، خداوند آنان را قبيح گرداند ...» 2به عنوان نمونه، در حالى كه احمد بن حنبل هيچ يك از اهل قبله را به دليل انجام گناه كبيره و صغيره كافر نمىداند، مگر تارك نماز را! ابن تيميه نيز مىگويد: كسى كه موافقان خود را دوست بدارد و با مخالفان خود دشمن باشد و در جماعت مسلمين، تفرقه ايجاد كند و كسانى را كه در مسائل فكرى و اجتهادى با او مخالفند، كافر و فاسق شمارد و جنگ با آنان را مباح داند، خود از اهل تفرقه و اختلاف است 3، بن باز مفتى پيشين آل سعود مىگويد: «كسى كه منكر رؤيت خداوند متعال در آخرت است، پشت سرش نمىتوان نماز گزارد و او نزد اهل سنت و جماعت، كافر است.» 4بيان ديگر آموزههاى اعتقادى و نقد و بررسى مطالب پيش گفته، نيازمند تأليف كتاب مستقلى است و فرصت و مجال ديگرى مىطلبد. 5