105

آيۀ نفى باطل

خداوند قرآن را به عنوان كتاب قدرتمندى توصيف مى‌كند كه نه چيزى بر آن غلبه مى‌كند و نه از هيچ سو باطلى به سراغ آن مى‌آيد:

«...وَ إِنَّهُ لَكِتٰابٌ عَزِيزٌ لاٰ يَأْتِيهِ الْبٰاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لاٰ مِنْ خَلْفِهِ» ¹.

قرآن در همۀ معانى، مفاهيم، احكام جاويدان و معارف و اصولش حقّ است وهماهنگ با فطرت، اخبار غيبى آن هم دروغ و خلاف ندارد.

از تناقض در دستورها و خبرها هم مصون است: اگر از سوى غير خدا بود، اختلاف بسيارى در آن مى‌يافتند. پس همان طور كه قرآن در محتوا و معنى حق است، در صورت و لفظ هم حق است و تحريف به آن راه نمى‌يابد. و مرحوم طبرسى چه نيكو گفته است: نه در الفاظش تناقض است، نه در خبرهايش دروغ، نه با چيزى معارض است، نه از آن كم شده و نه بر آن افزوده شده است. ²

قرآن از هر باطلى كه آن را ابطال و خراب كند مصون است و همواره تازه و شاداب است و كهنه و فانى نمى‌گردد.

آيۀ جمع و قرائت قرآن

روايت شده كه هنگام نزول قرآن، پيامبر صلى الله عليه و آله با عجله آن را مى‌خواند، تا خوب حفظ كند. وحى آمد و او را از اين كار نهى كرد:

«لاٰ تُحَرِّكْ بِهِ لِسٰانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ إِنَّ عَلَيْنٰا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ فَإِذٰا