54هدف يعنى ترويج تشيع به خصوص در شهر اصفهان و به نام بهاء الدين محمد جوينى نوشته شده است.

در باره اين كتاب چندين پرسش مطرح است. نخست آن كه نام اصلى اين كتاب چيست؟

مع الاسف هيچ نامى براى اين كتاب در مقدمه و متن آن نيامده است. بلكه از ناحيه مترجم و سپس مؤلف بيشتر توضيح متن آمده است. در اين باره كه اين كتاب كدام يك از كتابهاى اوست كه اكنون در اختيار نداريم، دشوار بتوان سخن گفت. براى نمونه كتاب كفايت در امامت يا چيزى شبيه آن كه تنها يك احتمال بدون دليل خواهد بود.

مؤلف، اين كتاب را به عربى نوشته بوده و همان گونه كه خواهيم ديد، در ميان قرن نهم به فارسى درآمده است. افندى مى گويد كه نسخه اى از كتابى در باره امامت را به عربى در خزانه اردبيل ديده است. آن زمان نسخه اسرار الامامه نزد وى نبوده تا با آن مقايسه كند، به همين دليل مى گويد كه اين رساله شبيه به اسرار الامامه است. اگر واقعا آن اثر اسرار الامامه نبوده باشد، مى تواند همين كتاب حاضر باشد. به خصوص به دليل آن كه داخل متن نام كتاب نبوده، او هم در آنجا نامى از آن نمى برد. اما چه نامى مى توان به آن داد؟

نامى كه بالاى صفحه اول نوشته شده است، مناقب الطالبيين است. از اين عنوان در شرح حال او هيچ ياد نشده است. تقريبا مى توانيم يقين كنيم كه كسى صفحات نخست كتاب را كه رواياتى در فضائل اهل بيت (ع) بوده خوانده و از خود چنين عنوانى را به اين كتاب داده است.

عنوانى كه در فهرست نسخه هاى خطى كتابخانه مسجد اعظم قم: به اين كتاب داده شده رساله در امامت است. اين عنوان صرف نظر از آن كه اين اثر كتاب است نه «رساله» چون مستقيم هم در امامت بحث نمى كند، چندان متناسب نيست.

اما اگر قرار باشد از ميان اوصافى كه مترجم در باره كتاب حاضر به كار