134
تشنگى آفتاب
ساقى تشنه لبان كربلا
لالهى سرخ و خزان كربلا
از غروب آفتاب چهرهاش
شد شفق گون آسمان كربلا
گشته دريايى زخون، چون علقمه
چشمهاى خون فشان كربلا
پا به پاى كودكان سوزد هنوز
از كران تا بى كران كربلا
گرچه بستند آب را امّا بود
اشك او آب روان كربلا
كى خورد او آب از شط فرات
تشنه مانده ميهمان كربلا
جان سقّا را به آتش مىكشد
نالهى لب تشنگان كربلا
لاله را زد بر جگر شور و شرر
آتش در غم نهان كربلا