379برخوردار است؛چرا كه مهمان خداوند بزرگ بوده و يك سفر روحانى پيموده و با بذل مال و رنج تن ره‌توشه‌اى معنوى تحصيل كرده است و لذا زيارت او و مصافحه با او و سلام بر او،حقى است بر گردن ديگران.
بعلاوه چنانكه ديديم،از نظر ثواب،ديدار زائر خانۀ خدا با همان گرد و غبار سفر به مثابۀ زيارت و استلام حجر و مشاركت در ثواب حج و زيارت اوست.
زائر بايد خود اين قدر و منزلت را بداند و بشناسد،و آن حالت معنوى را كه به دست آورده،با گناه از دست ندهد و همچنين در بازگشت به وطن،صورتى را كه به خانۀ كعبه تبرك شده و گرد منا و عرفات و بقيع و مدينه را با خود دارد و ديگران مى‌خواهند بدان تبرك جويند،از سيماى زائر خانۀ خدا خارج نسازد.چه،ره‌آورد واقعى اين سفر چنانكه مكرر گفته‌ايم،همانا منوّر شدن به نور ايمان و اتصاف به سيرت صالحين است كه براى حج‌گزار مى‌ماند و در دنيا و قبر و برزخ و آخرت او را همراهى مى‌كند.