303شده در شِعْب خرج و مصرف نمود. 1يعنى در موسم حج (در ذى‌الحجّه) و عمره (در رجب) كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و يارانشان مى‌توانستند از شِعْب خارج شوند،مقدارى آذوقه و مواد خوراكى تهيه نموده،سپس در دوران محاصره از آن استفاده مى‌كردند. 2
گاهى از اوقات نيز ابوالعاص بن ربيع شترى كه بار گندم و خرما داشت تا دهانۀ شِعْب آورده،سپس آن را به داخل درّه هدايت مى‌كرد تا بنى‌هاشم از آن استفاده كنند و تا حدودى از گرسنگى رهايى يابند. 3
نام حكيم بن حِزٰام نيز در شمار كسانى‌كه آذوقه به شِعْب مى‌فرستادند ذكر گرديده است،ليكن در صورت صحّت،از آنجاكه وى از محتكران زمان پيامبر صلى الله عليه و آله بوده و از كسانى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله هديه وى را نپذيرفته‌اند،شايد بتوان گفت انگيزۀ او منافع مادى بوده است. 4
يعقوبى (م 293 ه.ق.) در اين زمينه مى‌نويسد:قريش،شش سال پس از بعثت، رسول خدا را با خاندانش از بنى‌هاشم و بنى‌مطلب بن عبد مناف در دره‌اى كه به آن «شِعْب بن هاشم»گفته مى‌شد محصور ساختند و رسول اللّٰه با همۀ بنى‌هاشم و بنى مطلب سه سال در شِعْب ماندند تا آنكه رسول خدا و نيز ابوطالب و خديجه تمام دارايى خود را از دست دادند و به سختى و نادارى گرفتار آمدند.سپس جبرئيل بر رسول خدا فرود آمد و گفت:خدا موريانه را بر صحيفۀ قريش فرستاده تا هر چه بى‌مهرى و ستمگرى در آن بود بجز جاهايى را كه نام خدا بر آن نوشته شده،خورده است. 5
وضعيت غم‌انگيز رسول خدا صلى الله عليه و آله و همراهانشان در شِعْب،افرادى چون هشام بن عمرو را تحت تأثير قرار داد و آنها را براى شكستن حلقۀ محاصره به حركت واداشت.
وى به همراه زهير بن ابى اميه و مطعم بن عدى و ابوالبخترى و زمعة بن اسود بن مطلب،