237
صفا و مروه در قرآن
در سورۀ بقره آمده است:
إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّٰهَ شٰاكِرٌ عَلِيمٌ . 1
«همانا صفا و مروه از شعائر و نشانه‌هاى خداوند است،پس هركس حج خانۀ خدا و يا عمره را انجام دهد،گناهى بر او نيست كه بر آن دو طواف كند (و سعى صفا و مروه انجام دهد) و هركس به ميل خود نيكى كند بداند خداوند [ در برابر آن نيكى ] سپاسگزارى داناست.»
مى‌توان گفت مفسّران شيعه و سنّى در شأن نزول اين آيه اتفاق نظر داشته و آنچه گذشت را دليل نزول آيۀ: إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ... مى‌دانند.
برخى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله گمان مى‌كردند با وجود بت‌ها بر روى كوه صفا و مروه، موحّدان بايد صحنه را خالى نموده،سعى را ترك كنند ليكن خداوند با فرستادن وحى،به آنان آموخت تا حضور خود را در«مسعى»حفظ نموده،رفته رفته زمينه را براى نابودى بت و بت‌پرستى فراهم سازند.سرانجام نيز چنين شد وگرچه پيامبر صلى الله عليه و آله در سال هفتم هجرت نتوانست بت‌ها را از روى دو كوه صفا و مروه بردارد،ليكن در فتح مكّه آن بت‌شكن سترگ،بت‌ها را براى هميشه برداشت و از آن زمان تاكنون پيروان آيين پاك پيامبر صلى الله عليه و آله در موسم حج سعى صفا و مروه را انجام و نغمۀ توحيد سر مى‌دهند و اين شعار دينى را زنده نگه مى‌دارند.
اهميت صفا و مروه
به نظر اكثر فقهاى شيعه،سعى ركنى از اركان حج است،اگر حاجيان عمداً آن را ترك