391زشتى به او گفت كه اگر تو بودى،هرگز تحمل شنيدنش را نداشتى؛اما پسر برادرت پاسخى نداد و به سوى خانه‌اش رهسپار شد.
حمزه با شنيدن اين ماجرا سخت برآشفت.خون در رگهايش جوشيدن گرفت،رنگ چهره‌اش تغيير كرد و يكسره به سوى ابوجهل شتافت.
داخل مسجد شد.
ابوجهل در ميان جمعى از افراد قبيله‌اش،كنار خانۀ كعبه نشسته بود.
حمزه خود را بالاى سر ابوجهل رساند و كمان تيراندازى خود را بالا برد و محكم بر فرق او كوفت.
سر ابوجهل شكافت و خون جارى شد.
ياران ابوجهل فرياد زدند:
حمزه! تو را چه شده؟ چرا چنين مى‌كنى؟! نكند تو هم به دين پسر برادرت در آمده‌اى؟!
و حمزه پاسخ داد:
آرى،شهادت مى‌دهم كه او رسول خداست و آنچه مى‌گويد حق است.به خدا سوگند،هرگز از يارى او دست برنخواهم داشت.
ابوجهل كه خود مى‌دانست چه اشتباه بزرگى مرتكب شده،پيشى جست و گفت:
او را رها كنيد،به خدا سوگند من به پسر برادرش حرف زشتى زده‌ام. 1
همگى با شنيدن اين سخن،واخورده به گوشه‌اى خزيدند.
***
تا آن روز هيچكس به‌طور علنى اظهار اسلام و طرفدارى از دين محمد صلى الله عليه و آله را از حمزه نديده بود.
آنهافهميدند كه‌كار مبارزه باپيامبر به اين آسانى نيست؛زيرا از امروز سرآمد شجاعان وبهترين نام آور قريش،ياور و پشتيبان اوست،لذا آزار و اذيت آنها رو به كاستى گذاشت.