303در روايت ديگر آمده است:جبرئيل آدم ابوالبشر را،بعد از تضرع بسيار چنين تعليم داد و طريقۀ توسل را به وى چنين آموخت:
«يٰا حَمِيدُ بِحقِّ مُحَمَّد،يٰا عٰالِي بِحَقّ عَلِىّ،يٰا فٰاطِرُ بِحَقِّ فٰاطِمَة،يٰا مُحْسِن بِحَقِّ الْحَسَن وَ الْحُسَين وَ مِنْكَ الإحْسٰان. 1
«اى ستودۀ مطلق،به مقام محمّد و اى بلندمرتبۀ والا،به‌مقام على و اى پديدآورندۀ هستى،به‌مقام فاطمه واى نيكوكار مطلق به مقام حسن و حسين، توبه و بازگشت مرا بپذير؛زيرا احسان و فضل و گذشت از ناحيه تو است.»
آن‌گاه خداوند توبۀ آدم عليه السلام را پذيرفت و رحمتش را نازل كرد.
القاب و كنيۀ امام حسن عليه السلام
مسلمانان آن‌روز نوادۀ رسول خدا و سبط اكبرش را به لقب‌هاى زير مى‌شناختند:
امام دوّم،ريحانۀ رسول خدا صلى الله عليه و آله،زكى،سبط اوّل،سيّد،طيّب،مصلح،نقىّ،ولىّ و....
ابن‌شهرآشوب لقب‌هاى ديگرى را براى آن بزرگوار مى‌شمارد:امير،اثير؛امير؛بِرّ؛ حجّت؛زاهد؛مجتبى. 2
صاحب مناقب؛كنيۀ امام حسن عليه السلام را«أبوالقاسم»و«أبو محمّد»ياد مى‌كند 3محقق اربلى با تكيه بر روايتى مى‌نويسد:رسول خدا صلى الله عليه و آله از شدت علاقه‌اى كه به نواده خويش داشت و او را آيينۀ تمام‌نماى صفات خود مى‌دانست،كنيه‌اش را«ابومحمد»گذاشت 4در