273تأييد آن اضافه مى‌كند:و از اينجاست كه دعا كردن در تمام اماكن و نقاطى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آنها دعا نموده،مستحب و مستحسن است؛زيرا در اين اماكن به بركت دعاى آن حضرت اميد اجابت و نيل به آمال،بيش از نقاط ديگر است. 1
و اين بود نظريه و توجيه سمهودى و اشكال وى به توجيه ابن زباله در مورد استجابت دعا در كنار خانۀ عقيل.
بررسى و تحليل اصل موضوع
به نظر نويسنده،گفتار هر دو مدينه شناس داراى اشكال و ايراد است و تحليل و برداشت آنان از اين روايت مهم كه ناظر بر يك حقيقت والا و نكتۀ حساس است، غفلت از«اصل»و پرداختن به«فرع»و ناديده گرفتن ريشه و توجه نمودن بر شاخ و برگ است؛زيرا مطلب مهم و نكته ظريف و قابل توجه در اين روايت شريف،اين جمله از گفتار امام صادق عليه السلام است:
«هٰذٰا مَوْقِفُ نَبِيّ اللّٰه بالَّليل اذا جاءَ لِيَسْتَغْفِرَ ِلأَهْلِ الْبَقيعِ» پس از اينكه حضرت از خالدبن عوسجه پرسيد:آيا راجع به اين محل كه ايستاده‌اى و مشغول خواندن دعا هستى خبر و مطلب خاصى براى تو نقل نشده است؟ و او پاسخ منفى داد، امام عليه السلام فرمود:اين محل جايگاه هميشگى پيامبر است،شب هنگام كه براى استغفار بر اهل بقيع مى‌آمد در اين محل توقف مى‌فرمود.
آرى،اين مطلب است كه قابل دقت و بررسى است كه چرا رسول خدا صلى الله عليه و آله محل خاصى را در مقابل درِ خانۀ عقيل جهت دعاى خود اختصاص داده و در دل شبها در اين جايگاه مخصوص و در كنار درِ اين خانه با خداى متعال به راز و نياز مى‌پرداخته است.
و اين نكتۀ اصلى و حساس روايت است كه بايستى مورد توجه و محور بحث و تحليل نويسندگان و مدينه شناسانى همانند:«ابن زباله»و«سمهودى»قرار مى‌گرفت و با حلّ اين موضوع اصلى،مسألۀ فرعى و جنبى آن؛يعنى استحباب و استجابت دعا در اين مكان نيز روشن مى‌گرديد.