231مى‌فرمايد:خداوند سبحان ياد خويش را موجب جلاى دلها قرار داد.به يارى ذكر حق ناشنوايى‌شان از ميان مى‌رود.نابينايى‌شان درمان مى‌پذيرد و پس از ستيزنده بودن رام مى‌شوند.خداوند،كه نعمتهايش گرانبهاست،همواره،بويژه در دورانهاى فترت كه پيامبران در ميان مردم حضور ندارند،بندگانى دارد كه در انديشه‌هاشان با آنان راز مى‌گويد و در حقيقتِ عقل‌هاشان با آن‌ها به گفتگو مى‌پردازد...براى ياد خدا اهلى است كه به جاى دنيا آن را برگزيده‌اند و بازرگانى و خريد و فروش آنان را از اين امر باز نمى‌دارد.روزهاى زندگى را با ياد خدا مى‌گذرانند،غافلان را به خوددارى محرمات فرا مى‌خوانند.همه را به داد و درستى برمى‌انگيزند و خود بدان عمل مى‌كنند.بدرفتاران را از كارهاى زشت بازمى‌دارند و آشكارا با آنان مى‌ستيزند.گويا دنيا را پشت سر گذاشته،به آخرت رفته‌اند؛يا هنوز در دنيا هستند،ولى ماوراى آن را ديده،همه چيز را دريافته‌اند و به احوال نهان اهل برزخ پى برده‌اند. 1
ذكر الهى در زيارت
در آداب زيارت رسول گرامى صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه:چون خواستى داخل مسجد آن حضرت شوى،پاى راست را مقدّم دار و صد مرتبه« اللّٰه اكبر »بگو.سپس دو ركعت نماز تحيّت مسجد به جاى آور. 2
در آداب زيارت اميرمؤمنان،على عليه السلام چنين آمده است:در حالى كه زبانت به ذكر گوياست و الحمد للّٰهِ و سبحان اللّٰه و لا اله الاّ اللّٰه را تكرار مى‌كنى،به سوى حرم مطهر حركت كن.وقتى به خندق كوفه رسيدى،بايست و بگو: «الله أكبر،الله أكبر أهل الكبرياء و المجد...» و چون گنبد و بارگاه حضرت را مشاهده كردى،بگو:«الحمدللّٰهِ عَلىٰ مٰا اخْتَصَّني بِهِ مِنْ طيبِ الْمَوْلِدْ...و چون به دروازۀ نجف رسيدى بگو:رسالت پيامبران و معصومان راهنمايى انسان‌ها به توحيد و ذات احديّت است.