211در حال حركت به سوى شهرهاى خود بودند كه وحى الهى آمد: يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ... 1اين موضوع آنچنان اهميتى داشت كه اگر رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله آن را انجام نمى‌داد رسالتش را تمام و كامل نكرده بود،و آن مسألۀ بيان امامت حضرت على عليه السلام بود.و حضرت محمد صلى الله عليه و آله در غدير در برابر چشم هزاران انسان مسلمان،از جانب خدا فرمود:
«مَنْ كُنْتُ مَوْلاٰهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلاٰهُ». اولين كسى كه به على عليه السلام در غدير تبريك گفت ابوبكر و پس از وى عمر بود!
اين تدبير الهى براى آن بود كه مردم بعد از رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله چه كسى را رهبر و پيشواى خود قرار دهند و كيست كه اهداف الهى و قرآنى دارد و احكام خدا را اجرا مى‌كند و مى‌تواند همگان را به راهى هدايت كند كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خواست.بنابر نظر الهى و نظر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين تنها على عليه السلام بود كه شايستگى و صلاحيت جانشينى رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله را در امور دين و دنيا و رهبرى و امامت داشت.