175
حَيَاتَهُ وَ النَّاسُ لاٰ بُدَّ لِبَعْضِهِمْ مِنْ بَعْضٍ» 1
«بر شما باد خواندن نماز در مسجدها و نيك رفتارى با همسايگان و شهادت دادن به حق و حضور در تشييع جنازه‌ها؛چرا كه شما بايد با مردم باشيد و هيچيك از مردم در زندگى خود از مردم بى‌نياز نيست و مردم بناچار بايد با يكديگر باشند.»
با توجه به اين روايات كه در منابع روايى شيعه فراوان است شيعه بايد مسؤوليت خود را بشناسد و بكوشد صالح‌ترين چهرۀ عملى اسلام را از خود نشان دهد تا زيبندۀ عنوان مقدس شيعه باشد؛زيرا شيعه،يعنى پيرو على و فرزندانش عليهم السلام،اطاعت تام از كتاب خدا و سنت نبوى و سيرۀ آن بزرگواران،و اين در واژۀ«شيعه»نهفته است چنانكه امام باقر عليه السلام فرمود:
«آيا اين كافى است كه كسى تنها با اظهار محبت و دوستى ما،دعوى تشيّع داشته باشد؟ به خدا قسم شيعۀ ما نيست مگر كسى‌كه تقواى الهى و اطاعت او را پيشه كند»
و آنگاه به بيان صفات شيعه پرداخته‌اند كه از جملۀ آنهاست:تواضع،خشوع،بسيار ياد خدا كردن،اقامۀ نماز،نيكى به پدر و مادر،تفقد از همسايگان و نيازمندان،قرض دادن،نوازش يتيمان،راستگويى،تلاوت قرآن و نگهدارى زبان،جز از خير و نيكويى.
«أَ يَكْتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَوَ اللَّهِ مَا شِيعَتُنَا إِلاّٰ مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ أَطَاعَهُ...» 2
بنابراين،جدا از هر گونه مصلحت انديشىِ اجتماعى،نفس شيعه بودن،مسؤوليت است.
كسى كه در برابر امامان سر تسليم فرود مى‌آورد،در مصائب آنها گريه مى‌كند و بر آنان سلام و صلوات مى‌فرستد،به بيوت و قبور آنان احترام مى‌گذارد،بايد آن بزرگواران را كه اسوۀ حسنۀ اسلامى بودند،در عمل اطاعت كند و بداند كه اگر خلاف اين عمل