95است و معناى اصلى امن، اطمينان نفس و از بين رفتن خوف و خشيت و نگرانى است. ¹

امان گاهى برحالت اطمينان وطمأنيه نفس اطلاق مى‌شود و گاهى بر متعلق اين حالت. اگر به ايمان، ايمان گفته شده، از اين روست كه براى انسان حالت سكونت نفس، اطمينان باطنى و آرامش درونى به ارمغان مى‌آورد.

يكى از اسماء الهى از همين واژه مى‌باشد. در فراز چهاردهم از دعاى جوشن كبير مى‌خوانيم: «يا أمان الخائفين» و در فراز پانزدهم: «ياذا الأمن والأمان» و در فراز روشن‌ترى با اين اسم مواجه مى‌شويم: «يا مؤمن» ؛ لذا مؤمن يكى از اسمهاى خداوند سبحان است. اين اسم در قرآن هم در تك آيه‌اى آمده است:

«هُوَ اللّٰهُ الَّذِي لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلاٰمُ الْمُؤْمِنُ ...» ² ؛

«اوست خداى يگانه كه هيچ خداى ديگرى جز او نيست. فرمانرواست، پاك است، عارى از هر عيب است، ايمنى بخش است...»

گفتنى است كه سه آيۀ آخر سورۀ حشر سرشار از اسم‌هاى خداست. در اين آيات اين نام‌ها ذكر شده است:

«لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ، عَالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَة، الرَّحْمَن، الرَّحِيم، الْمَلِك، الْقُدُّوس، السَّلام، الْمُؤْمِن، الْمُهَيْمِن، الْعَزِيز، الْجَبَّار، الْمُتَكَبِّر، الْخَالِق، الْبَارِئ، الْمُصَوِّرِ، الْحَكِيم».

به‌همراه اسم جامع؛ يعنى اسم شريف اللّٰه. البته توصيف خدا با اين هفده اسم بايد همراه تسبيح باشد كه دوبار در اين دو آيه ذكر شده است. اين اسماء ذيل نزول قرآن بيان شده‌اند كه نشان مى‌دهند نزول قرآن از طريق اين هفده اسم بوده است. در اين ميان يكى از اسماء، اسم مؤمن است. از اين اسم خدا، ايمان مؤمنان و امنيت پيامبران و فرشتگان ظهور مى‌كند كه يكى از مظاهر اسم مؤمن، امنيت مكه است.