195اطراف حرم مى‌روند و تمامى حرم در نور خدا غرق است.» ¹

از سوى ديگر به هنگام رودررو شدن با كعبه دعاهايى وارد شده است كه در آنها خضوع، خشوع، عشق، راز و نياز و مناجات با خدا موج مى‌زند. بنده‌اى كوچك به درگاه خدا آمده، مسكينى به طواف خانۀ خدا آمده است و از حال بد خود به درگاه او شكوه مى‌كند. انسان با خضوع و خشوع براى مغفرت و جلب رحمت الهى به ديدار خانۀ او آمده است. بندۀ گنهكار با اشك و آه خدا را به نامهايش سوگند مى‌دهد تا از گناهانش درگذرد و در محشر او را تنها نگذارد.

امام زين‌العابدين عليه السلام در حجر اسماعيل عليه السلام بعد از نماز چنين دعا مى‌كند:

«عُبَيْدُكَ بِبَابِكَ، أَسِيرُكَ بِفِنَائِكَ [ مِسْكِينُكَ بِفِنَائِكَ ] سَائِلُكَ بِفِنَائِكَ يَشْكُو إِلَيْكَ مَا لاَ يَخْفَى عَلَيْكَ وَ فِي خَبَرٍ لاَ تَرُدَّنِي عَنْ بَابِكَ»؛ ²

«بندۀ ناچيز تو به درگاهت روى آورده، بردۀ تو فداى تو، مسكين تو فداى تو، فقير درگاه تو فداى تو، بنده‌ات شكايت دارد از آن‌چه برتو پوشيده نيست.»

زائرى مى‌گفت: سحرگاهى در حال طواف بودم، فردى را ديدم كه با تمامى رمق و توان خود در حالى كه اشك بر ديده داشت، به خدا چنين مى‌گفت:

«وَ عِزَّتِكَ وَ جَلالِكَ مَا أَرَدْتُ بِمَعْصِيَتِي مُخَالَفَتَكَ وَ مَا عَصَيْتُكَ إِذْ عَصَيْتُكَ وَ أَنَا بِكَ جَاهِلٌ وَ لا لِعُقُوبَتِكَ مُتَعَرِّضٌ وَ لا لِنَظَرِكَ مُسْتَخِفٌّ وَ لَكِنْ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي وَ أَعَانَتْنِي عَلَى ذَلِكَ شِقْوَتِي وَ غَرَّنِي سِتْرُكَ الْمُرخَى عَلَيَّ فَمِنَ الآْنَ مِنْ عَذَابِكَ مَنْ يَسْتَنْقِذُنِي وَ بِحَبْلِ مَنْ أَعْتَصِمُ إِنْ قَطَعْتَ حَبْلَكَ عَنِّي فَيَا سَوْأَتَاهْ غَدا مِنَ الْوُقُوفِ [ الْمَوْقِفِ ] بَيْنَ يَدَيْكَ إِذَا قِيلَ لِلْمُخِفِّينَ جُوزُوا وَ لِلْمُثْقِلِينَ حُطُّوا أَ فَمَعَ الْمُخِفِّينَ أَجُوزُ أَمْ مَعَ الْمُثْقِلِينَ أَحُطُّ وَيْلِي كُلَّمَا كَبُرَ سِنِّي