184
رِحَالِهِمْ تَهْوِي إِلَيْهِ ثِمَارُ الْأَفْئِدَةِ مِنْ مَفَاوِزِ قِفَارٍ سَحِيقَةٍ وَ مَهَاوِي فِجَاجٍ عَمِيقَةٍ وَ جَزَائِرِ بِحَارٍ مُنْقَطِعَةٍ... وَ لَوْ كَانَ الْإِسَاسُ الْمَحْمُولُ عَلَيْهَا...»؛ 1
«مگر نمى‌بينيد خداوند انسان‌ها را از آدم تا انسان‌هاى آخرين اين جهان، با سنگ‌هايى كه نه زيان مى‌رسانند و نه نفع مى‌بخشند، نه مى‌بينند و نه مى‌شنوند آزمايش نموده، اين سنگ‌ها را خانه محترم خود قرار داده و آن را موجب پايدارى و پابرجايى مردم گردانيده است. سپس آن را در پرسنگلاخ‌ترين مكان‌ها و بى‌گياه‌ترين نقاط زمين و كم‌فاصله‌ترين دره‌ها قرار داد. درميان كوه‌هاى خشن، رمل‌هاى فراوان، چشمه‌هاى كم‌آب و آبادى‌هاى از هم‌جدا و پرفاصله، كه نه شتر و نه اسب و گاو و گوسفند، هيچ‌كدام در آن به راحتى زندگى نمى‌كنند و سپس آدم و فرزندانش را فرمان داد كه به آن‌سو توجه كنند و آن را مركز تجمع و سرمنزل مقصود و باراندازشان گردانيد تا افراد از اعمال قلب به سرعت از ميان فلات و دشت‌هاى دور به آنجا روى آورند و اگر پى و بنيان خانه كعبه و سنگ‌هايى كه در بناى آن به‌كار رفته، از زمرد سبز و ياقوت سرخ و نور و روشنايى بود، شك و ترديد ديرتر در سينه‌هاى (ظاهربينان) رخنه مى‌كرد و كوشش ابليس بر قلب‌ها كمتر اثر مى‌گذاشت و وسوسه‌هاى پنهانى از مردم منتفى مى‌گشت.
اما خداوند بندگانش را با انواع شدائد مى‌آزمايد و با انواع مشكلات دعوت به عبادت مى‌كند و به اقسام گرفتارى‌ها مبتلا مى‌نمايد تا تكبر را از قلب‌هايشان خارج سازد و خضوع و آرامش را در آنها جايگزين نمايد. باب‌هاى فضل و رحمتش را به رويشان بگشايد و وسايل عفو خويش را به آسانى در اختيارشان قرار دهد.»
تبرك به پرده كعبه
مى‌گويند 2 اولين كسى كه بناى بيت را گذاشت و اولين كسى كه پوششى از مو بر آن