122همين مضمون در حديثى ديگر بيان شده است. امام صادق عليه السلام فرمود:
«لاَ أُحِبُّ لِلرَّجُلِ أَنْ يُقِيمَ بِمَكَّةَ سَنَةً وَ كَرِهَ الْمُجَاوَرَةَ بِهَا وَ قَالَ ذَلِكَ يُقَسِّي الْقَلْبَ» ؛ 1
«دوست ندارم انسانى يكسال در مكه اقامت كند و مجاورت در آنجا در اين زمان مكروه است ؛ زيرا باعث قساوت قلب مىشود.»
حتى در روايتى آمده كه حضرت امير عليه السلام زياد در مكه نماند. ايشان بعد از هجرت اگر به مكه مىآمد، بعد از نماز عصر از مكه خارج مىشد و در مكانى ديگر بيتوته مىكرد. 2
مسأله كراهت اقامت در مكه مسألهاى جدى است به گونهاى كه معصومين عليهم السلام توصيه فرمودهاند كه هرگاه انسان از مناسك فارغ شد بهتر است به وطن خود بازگردد و در مكه زياد نماند. حتى گاهى امر به مراجعت شده است. 3
كراهت اقامت در مكه اسرارى دارد كه مىتوان به وجوهى اشاره كرد.
1. عظمت و حرمت مكه در حدى است كه پاداش و ثواب اعمال نيكى كه در آنجا انجام مىگيرد بيشتر از پاداشى است كه در غير شهر مكه باشد. كيفر گناه نيز چنين است؛ يعنى عقوبت گناهى كه انسان در مكه انجام مىدهد، نسبت به شهرهاى ديگر بيشتر است.
لذا ممكن است انسانى كه در مكه اقامت دارد، به دليل ارتكاب گناه و معصيت مبتلا به عذابها و عقوبتهاى فراوانى شود كه اين طبعاً به قساوت قلب مىانجامد. معاية بن عمار از امام صادق عليه السلام دربارة تفسير آيه مباركه وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ سؤال مىكند، 4 امام پاسخ مىدهد كه: