519مسيحيان را باجگزار دولت اسلامى نموده، سخت ناراحت مى‌باشد. او مدت‌ها بود كه خطر روميان را جدى تلقى كرده و براى همين نظر در سال هشتم هجرت، سپاهى را به فرماندهى جعفر بن ابى طالب و زيد بن حارثه و عبد اللّٰه رواحه روانۀ سرزمين روميان نمود. در اين نبرد، هر سه فرمانده كشته شده، و سپاه اسلام، در نتيجۀ تدبير خالد، بدون پيروزى به مدينه بازگشت.

در سال نهم هجرت، وقتى خبر آمادگى روميان براى حمله به سرزمين حجاز، در مدينه انتشار يافت؛ پيامبر صلى الله عليه و آله شخصاً، با سى هزار تن عازم «تبوك» گرديد و بدون جنگ و برخورد با دشمن به مدينه بازگشت.

از اين نظر، احتمال خطر در نظر پيامبر فوق العاده جدى بود. به همين جهت، پس از بازگشت از حجة الوداع و ورود به مدينه، سپاهى منظم از مهاجر و انصار كه در آن افراد سرشناسى مانند ابو بكر و عمر و ابى عبيده و سعد وقاص و... نيز شركت داشتند ترتيب داد. همچنين، دستور داد آن گروهى از مهاجران كه پيش از ديگران به مدينه هجرت كرده بودند، همگى در اين نبرد شرك كنند. ¹

پيامبر صلى الله عليه و آله براى تحريك احساسات مذهبى مجاهدان، با دست خود پرچمى براى اسامه بست، ² و به او چنين دستور داد: به نام خدا و در راه خدا نبرد كن، با دشمنان خدا پيكار بنما، سحرگاهان بر اهالى انبا ³ حمله ببر، و اين مسافت را آن چنان سريع طى كن، كه پيش از آنكه خبر حركت تو، به آنجا برسد، خود و سربازانت به آنجا رسيده باشيد.

«اسامه»، پرچم را به «بريده» داد و «جُرف» ⁴ را اردوگاه خود قرار داد تا