463مى‌آيد كه منجنيق منحصر به همان منجنيق به دست آمده از «خيبر» نبوده است؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله مقارن با نبرد حنين و طائف، طفيل بن عمرو دوسى را براى كوبيدن بتخانه‌هاى قبيلۀ «دوس»، اعزام نمود.و او فاتحانه با چهارصد سرباز كه همگى از جوانان قبيلۀ خود او بود و يك منجنيق و يك ارابۀ جنگى، در طائف به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و در اين نبرد از اين وسايل جنگى كه مجاهدِ «دوسى»، از دشمن به غنيمت گرفته بود، نيز استفاده شد. 1
شكافتن ديوار دژ به وسيلۀ ارابه‌هاى جنگى
براى تسليم شدن دشمن، حملات همه جانبه لازم بود. همزمان با نصب منجنيق و پرتاب سنگ، قرار شد كه براى شكافتن ديوار دژ، از «ارابه‌هاى جنگى» استفاده كنند، و با ايجاد شكاف در ديوار دژ، ورود سپاه اسلام به داخل آن عملى گردد. ولى شكافتن ديوار با مشكل بزرگى روبرو بود؛ زيرا تير از برج‌ها و ساير نقاط دژ، مانند رگبار بر سر واحدهاى سپاه اسلام مى‌ريخت؛ و كسى را ياراى نزديك شدن به ديوار نبود. بهترين وسيله براى اين كار، «ارابۀ جنگى» بود كه در آن زمان به صورت ناقص در ارتش‌هاى منظم جهان وجود داشت. «ارابۀ جنگى» از چوب ساخته مى‌شد و روى آن را با پوست كلفتى مى‌پوشانيدند و سربازان قوى داخل آن قرار گرفته، آن را به سوى دژ رانده و در پناه آن ديوار دژ را سوراخ مى‌نمودند. سربازان اسلام با كمال رشادت از اين وسيلۀ جنگى استفاده كرده، مشغول شكافتن ديوار شدند. ولى دشمن با ريختن پاره‌آهن‌هاى گداخته و مفتول‌هاى آتشين، پوشش ارابه را سوزانيده سقف آن را منهدم ساخته؛ و به سرنشينان آن آسيب وارد نمودند. اين شيوۀ نظامى، با تدابير دشمن به نتيجه نرسيد و پيروزى حاصل نگرديد و مسلمانان با دادن چند زخمى و كشته از به كار بردن آن منصرف شدند. 2