311
حوادث سال چهارم هجرت
26 غزوه «بنى النضير»
منافقان و يهوديان مدينه از شكست مسلمانان در احد و كشته شدن رجال علمى سخت خوشحال بودند و به دنبال فرصت بودند، كه در مدينه شورشى برپا كنند، و به قبايل خارج از مدينه بفهمانند كه كوچك‌ترين اتحاد و وحدت كلمه در مدينه وجود ندارد، و دشمنان خارجى مى‌توانند حكومت نوجوان اسلام را سرنگون سازند.
پيامبر صلى الله عليه و آله براى اينكه از منويات و طرز تفكر يهوديان «بنى النضير» آگاه گردد؛ همراه گروهى از افسران خود عازم دژ آنها گرديد. اما هدف ظاهرى پيامبر صلى الله عليه و آله از تماس با بنى النضير اين بود، كه آمده است در پرداخت خونبهاى آن دو نفر عرب از قبيلۀ «بنى عامر» كه به دست عمرو بن اميه كشته شده بودند؛ كمك بگيرد. زيرا قبيلۀ بنى النضير هم با مسلمانان پيمان داشتند، و هم با قبيلۀ بنى عامر، و قبايل هم‌پيمان همواره در چنين لحظات يكديگر را كمك مى‌كردند.
پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر درب دژ فرود آمد و مطلب خود را با سران قوم در ميان گذارد. آنان با آغوش باز از پيامبر صلى الله عليه و آله استقبال كردند و قول دادند كه در پرداخت ديه كمك كنند. سپس در حالى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را با كنيه‌اش (ابو القاسم) خطاب مى‌كردند، درخواست نمودند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد دژ آنها شود، و روز را در آنجا به سر ببرد. رسول گرامى صلى الله عليه و آله تقاضاى آنها را نپذيرفت و در سايۀ ديوار دژ با افسران خود نشست و