308ولى برخى از قبايل وحشى و پست، با گروه تبليغى كه نيروهاى معنوى اسلام بودند، و هدفى جز ترويج خداپرستى و ريشه‌كن ساختن كفر و بت‌پرستى نداشتند، از در حيله و تزوير وارد شده؛ آنان را به وضع رقت‌بارى به قتل مى‌رسانيدند. به طورى كه عده‌اى از مبلغان ورزيدۀ اسلام را، كه شمارۀ آنها را ابن هشام ¹ شش، و ابن سعد ²ده نفر مى‌نويسد در منطقه‌اى به نام «رجيع» به شهادت رساندند.

فاجعۀ بئر معونه

در ماه صفر سال چهارم، پيش از آنكه خبر شهادت فرزندان اسلام، در سرزمين «رجيع» به پيامبر صلى الله عليه و آله برسد؛ «ابو براء عامرى» وارد مدينه شد. پيامبر صلى الله عليه و آله او را به آئين اسلام دعوت نمود، ولى او نپذيرفت، ولى به حضرتش عرض كرد، اگر سپاه تبليغ نيرومندى را روانۀ صفحات «نجد» كنيد، اميد است ايمان بياورند، زيرا تمايلات آنها به توحيد زياد است. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود، از حيله و مكر؛ عداوت و دشمنى مردم «نجد» خائفم، «ابو براء» گفت: ستون اعزامى شما در پناه من هستند و من ضمانت مى‌كنم كه آنها را از هرحادثۀ سوء حفظ نمايم.

چهل نفر از رجال علمى اسلام كه حافظ قرآن و احكام بودند، به فرماندهى «منذر» رهسپار منطقۀ «نجد» گرديدند، و در كنار «بئر معونه» منزل كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله نامه‌اى كه مضمون آن دعوت به آئين اسلام بود، به يكى از سران «نجد»، به نام «عامر بن الطفيل» نوشت، و يك نفر از مسلمانان مأمور شد، كه نامۀ پيامبر صلى الله عليه و آله را به «عامر» برساند. او نه تنها نامۀ پيامبر صلى الله عليه و آله را نخواند، بلكه حامل نامه را نيز به قتل رسانيد. آنگاه قبيلۀ خود را بر كشتن رجال علمى اسلام دعوت كرد. افراد قبيله از همكارى خوددارى كردند و گفتند: بزرگ قبيله «ابو براء» به آنان امان داده است. سرانجام از كمك قبيلۀ خود مأيوس شد و از عشاير و قبايل اطراف كمك طلبيد. به اين ترتيب، منطقه‌اى كه سپاه تبليغى در آنجا فرود آمده بود، با