173

17 سفرى به طائف

سال دهم بعثت با تمام حوادث شيرين و تلخ خود سپرى شد. در اين سال، پيامبر گرامى دو حامى بزرگ و فداكار خود را از دست داد. در مرحلۀ اول، بزرگ خاندانِ «عبد المطلب»، و يگانه مدافع از حريم رسالت و يكتا شخصيت قبيلۀ قريش، يعنى حضرت «ابو طالب» چشم از اين جهان پوشيد.

هنوز آثار اين مصيبت در خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه مرگ همسر عزيز او «خديجه» اين داغ را تشديد نمود. ¹

ابو طالب حامى و حافظ جان و آبروى پيامبر صلى الله عليه و آله بود و خديجه با ثروت خود در راه پيشرفت اسلام خدماتى انجام مى‌داد.

از طليعۀ سال يازدهم بعثت، حضرتش در محيطى به سر مى‌برد كه سراسر آن را كينه‌ها و عداوت‌ها فراگرفته بود. هر آنى خطر جانى او را تهديد مى‌نمود و همه گونه امكانات تبليغى را از وى سلب كرده بود.

ابن هشام ² مى‌نويسد: چند صباحى از مرگ ابو طالب نگذشته بود، كه مردى از قريش مقدارى خاك بر سر او ريخت. پيامبر، به همين وضع وارد خانه شد. چشم يكى از دختران او به حال رقت‌بار پدر افتاد، برخاست مقدارى آب آورد سر و صورت پدر عزيز خود را شست، در حالى كه نالۀ دختر بلند بود، و قطرات