267
عملكرد حكومت‌ها
موضع گيرى سلاطين وماهيت حكومت آن‌هاوعملكرد آنان درجامعه يكى ازعوامل تعيين كننده درچگونگى سيره امامان معصوم(ع)بود.سلاطين نيزافزون برسياست‌هاى مقطعى كه برحسب شرايط ويژه تغيير مى‌كرد، سياست‌هاى دائمى نيز داشتند كه درهمه دوره‌ها جريان داشت.گرچه دو سلسله بنى اميه و بنى عباس هر كدام سياست ويژه خود را نيز داشتند.
شيوه ثابت سلاطين در برابر ائمه چنين بود:
1. جلوگيرى از به قدرت رسيدن امامان
سلاطين بنى اميه وبنى عباس وحتى دستگاه خلافت،امامان معصوم را رقيب اصلى خود مى‌دانستند.آن‌ها مى‌دانستند كه امامان معصوم، همان كسانى هستند كه حكومت از جانب خدا و رسول(ص)به آن‌ها واگذار شده وآنان نيز چه اظهاركنند، چه اظهار نكنند و با مردم مرتبط باشند يا مرتبط نباشند،حكومت را حق خود مى‌دانند.دراين صورت وجود آن‌ها درجامعه براى حكومت، خطرآفرين است.تفاوتى نيست كه ارتباط آشكار با مردم داشته باشند،يا در زندان به سر برند و يا در منزل تحت نظر باشند.در هرصورت همين مقداركه مردم بدانند آن‌هازنده هستند، براى حكومت خطرآفرين است.
سلاطين با اين تفكر، راه گريز را تنها دراين مى‌ديدند كه امام را به شهادت رسانند. هرچند كه اقدام آن‌ها در موارد بسيار ناكام مى‌ماند.
2- ايجاد دشمنى
ايجاد دشمنى و جو بدبينى در جامعه، نسبت به حضرت على(ع)توسط بنى اميه آغاز شد و قريب يك قرن استمرار يافت. آن‌ها باتمام امكانات تبليغى برضد حضرت على(ع)تبليغ كردند كه آثارشوم بسيارعميق وگسترده اى درجامعه برجاى گذاشت وانديشه دشمنى با على(ع)درجامعه ريشه دارگرديد.
3- ايجاد انحراف اعتقادى