1182- همه معصومين، بدون استثناء زندگى زاهدانه داشتهاند. زهد وپارسايى ازدستورهاى اكيد خداوند به ائمه بودكه بايد آن را در زندگى شخصى رعايت مىكردند.زهد به مفهوم نادارى نيست، بلكه نفى رفاه طلبى،خوشگذرانى و پرداختن به لذتهاى دنيوى است.
3- تمام معصومين درعين حال كه زندگى زاهدانه داشتند، از نظراقتصادى نيز درمضيقه نبودند.
4- رسيدگى به امور مردم و حل مشكل اقتصادى ديگران، يكى از اوصاف برجسته امامان بود.در اين خصوص، تفاوتى بين دوست و دشمن و حتى مسلمان و كافر قايل نبودند.اين اقدام را به عنوان يكى از وظايف امامت و رهبرى جامعه وخدمت به انسانها انجام مىدادند.
5- خدمتهاى اقتصادى خود را به نيازمندان هيچ گاه بامنت وتحقير شخصيت آنها توأم نمىكردند و با افراد نيازمند با احترام رفتار مىنمودند.
6- در برابر انفاقهاى خود، هيچ گونه انتظار و توقع دنيوى نداشتند. چنين نبود كه انتظارداشته باشند تاآنها نيز از ائمه پيروى كنند،به دفاع پردازند،يا متقابلاً جبران كنند.
7- درموارد بسيارى مىكوشيدند كه شناخته نشوندتاكسانى كه ازانفاقهاى مالى برخوردار مىشوند،ندانندكه چه كسى به آنها انفاق كرده است.اين بودكه پس از رحلت آن امام مىفهميدند شخصى كه شبانگاه آرد ونان به دَرِخانههاشان مىآورده، امام بوده است.
8- هيچ امامى نزد هيچ ثروتمند يا خليفه و حاكم و حكومتيان، اظهار نيازمندى نكرد و از هيچ كس چه براى زندگى شخصى خود و چه براى نيازمندان درخواست كمك نكرد. اگر در مواردى از آنهاپول گرفته است،به عنوان ولى امر الهى بوده كه تصرف دربيت المال حق آسمانى آنها بوده است.