309ساله آن حضرت بود. پيامبر (ص) در همان حجرهاى كه رحلت نمود، دفن گرديد.
از همين مكان مقدس، آن حضرت به سوى عرش پرگشود و اين همان حجره خاطره انگيز است كه افتخار و درد و فراق را باهم در خود دارد.
اين بارگاه نورانى پيامبر رحمت و عطوفت است و زائر با تمام وجود از عنايتها و بركات آن بهره مند مىشود و به «رحمة للعالمين» بودن رسول گرامى يقين مىكند. اينجا مكان توسل و شفاعت است و هر كس در آنجا با آگاهى و اخلاص به زيارت بپردازد، از شفاعت پيامبر اكرم، بهره مند مىشود: «من أتاني زائراً وجبت له شفاعتي و من وجبت له شفاعتي، وجبت له الجنة» 1؛ «كسى كه به زيارت من بيايد، شفاعت من بر او واجب مىشود و كسى كه شفاعت بر او واجب شود، بهشت بر او واجب مىگردد».
امام حسين (ع) به جدش رسول خدا عرض كرد: «پاداش كسى كه شما را زيارت كند چيست؟ پيامبر (ص) پاسخ داد: فرزندم كسى كه در زندگى يا پس از مرگ، مرا يا پدرت، يا برادرت و يا تو را زيارت كند؛ بر من است كه روز قيامت به ديدارش رفته و او را از گناهانش نجات دهم». 2
آرى مسجد پيامبر، مكان نجات و رستگارى و شكوفايى و بالندگى است. حتى بسيارى از خواستهها و حاجات انسان نيز در آنجا برآورده مىشود؛ چنان كه امام صادق (ع) مىفرمايد: «هر گاه وارد مسجد شدى، پس روز چهارشنبه بين قبر و منبر، كنار ستونى