292 الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ¹.

چنان كه در بحث حلق و تقصير گذشت، آيۀ ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ... ، به لقاى امام تأويل شده است؛ يعنى، در پرتو ديدار و زيارت آنان، كدورت‌هاى اخلاقى و رذايل درونى، زدوده مى‌شود و انسان از ظلمت و قساوت قلب رهايى مى‌يابد ².

بر اين اساس، يكى از بركات و آداب حضور در مرقدهاى معصومين(ع)، توبه و استغفار و دورى از گناهان و معاصى است؛ چنان كه عارف والا مقام بهارى همدانى گفته است: «اگر تواند يك توبۀ درستى با جميع مقررات معلوم در محل خود در خدمت پيامبر(ص) و امام (ع) به جا آورد. آن بزرگوار را شاهد و شفيع خود قرار دهد و بنا بگذارد عند المراجعه، اگر دهانى كه به آن آستانه شريفه رسيده و اعضايى كه بر آنجاها ماليده شده و از بركت آنها اكتساب نور كرده، دوباره به لوث معاصى تلوّن نگرداند؛ بلكه از لغويات بى فايده هم اجتناب ورزد ³».

از ديدگاه عارف الهى ملكى تبريزى نيز زائر مرقد منور نبوى، بايد با طهارت جسم و روح و با توجه كامل به آن مكان مقدس، قدم بگذارد. اين توبه، او را لا محاله از مخالفت فعلى پاك مى‌كند تا از ورطۀ هلاكت نجات يابد و از رد شدن از درگاه او در امان باشد. اگر توفيق اين كار (توبه) را پيدا كند، بر او است كه از درى غير از آن داخل شود و آن درهاى اعتراف، پوزش، توسّل، استغفار، التجا و