246نايل گردد 1».
در اين پايگاه درك و شعورى در واقفان به هم مىرسد كه در همۀ مواقف - چه پيش از مشعر و چه پس از آن- بدان هشدار داده شد كه ميان هيچ يك از آنها، با ديگرى فرق و امتيازى نيست....
وقوف در مشعر را بهويژه بايد مانند ساير مناسك، شعارى شعور آفرين دانست. براى كسب اين شعور، بايد در ردۀ همه اقوام قرار گرفت، چرا كه قبلاً به خاطر اين كه با افكار جاهلى، امتيازى در خود احساس مىكردند، در ضلالت و گمراهى و فقدان شعور لازم به سر مىبردند».
هشت. مسلح شدن براى مبارزه با شيطان
امام صادق (ع) سفارش كرده است: «ريگها را براى رمى جمرات) از مشعر برداريد. » 2
حجگزاران در روز دهم و يازدهم و دوازدهم در منا، بارها به شيطان حمله ور مىشوند و ابراهيم وار او را سنگسار مىكنند، تا مانع انجام وظايف آنان نشود. اما اين حمله نياز به اسلحه و مهمات دارد كه حاجيان در مشعر، سنگها را بر مىچينند و مسلّح مىشوند، تا در منا به دشمن حمله كنند.
«جستوجو در خاكهاى مشعر، براى پر كردن يك كيسه از سنگريزههايى كه مىخواهد به شيطان بزند و نماز و دعا و مناجات شبانه و ياد خدا، در او (حاجى) نوعى آگاهى و خود آگاهى ايجاد مىكند تا دوست و دشمن خود را بشناسد» 3.
نه. نشان خداجويى و دورى از مظاهر و دنياطلبى
«مشعر»؛ يعنى، محلى كه شعار خدا و نشان خداجويى و خدا خواهى در آن كاملا پيدا است. در آنجا هيچ مظهرى، از مظاهر دنيا