178 فُرْقٰاناً وَ يُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ. ¹نتيجه تقوا، محو آثار گناه و آمرزش خداوند است. برخى از مفسران كفارۀ سيئات را اشاره به آثار روانى و اجتماعى گناهان و غفران را بخشش خداوند و رهايى از عذاب اخروى تفسير كرده‌اند. ² در آيه ديگر در مقام بيان حق قصاص مى‌فرمايد: فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ كَفّٰارَةٌ لَهُ . ³ امام صادق (ع) در تفسير اين آيه مى‌فرمايد: «كسى كه عفو كند به همان اندازه از گناهان او بخشيده مى‌شود». ⁴در هر دو آيه كفاره به معناى پوشش خطا و جبران گناه و آمرزش الهى تفسير شده است.

در آيه شريفۀ ديگرى قرآن در اهميت ترك محرمات الهى مى‌فرمايد: تِلْكَ حُدُودُ اللّٰهِ وَ لِلْكٰافِرِينَ عَذٰابٌ أَلِيمٌ ؛ ⁵ يعنى، محرمات حدود الهى‌اند كه نبايد كسى به مخالفت با آن برخيزد و مجازات كسانى كه رعايت حدود را نكنند، عذاب اليم است. اينجا نقش كفارات به‌خوبى روشن مى‌شود كه كفاره جبران كننده اين خسارت است و مرتكب حرام با پرداخت كفاره، خود را از عذاب اليم نجات مى‌دهد.

دو. تقويت پايه‌هاى ايمان

كفارات علاوه بر پالايش روح از آلودگى ارتكاب حرام، ريشه‌هاى ايمان و باورهاى دينى را تقويت مى‌كند و انسان را نسبت به مقررات دينى پاييندتر و جدى‌تر مى‌سازد؛ زيرا اگر كسى مرتكب گناه شود و