144الهى است. و كسى كه تلبيه را از سر صدق وحقيقت بر زبان جارى مىسازد، در حقيقت توبه و بازگشتى به خدا نموده است كه پاداش آن، پاكى جان و روح او ازآلودگى و گناه است.پيامبر(ص) مىفرمايد: «من اضحي يوماً ملبيّاً حتي تغرب الشمس غربت ذنوبه فعاد كما ولدته امه» . 1 در حديثى ديگر مىفرمايد: «من لبي في احرامه سبعين مرّة ايمانا و احتسابا، اشهدالله له الف الف ملك ببرائة من النار و برائته من النفاق» . 2
هشت. اجابت، پس از قطع علايق
آنگاه كه حجگزار لباس دوخته را از تن بيرون مىآورد و لباس بندگى و طاعت را بر تن مىكند، هويت جديدى مىيابد و اين پس از آن است كه علايق مادى و دنيوى را قطع مىكند و در كسوت احرام و در جرگه محرمان قرار مىگيرد. پس بايد قبل از احرام و تلبيه، خود را در شكل جديد بيابد و اين تحول و دگرگونى را در خود حس كند؛ آنگاه بگويد: «لبيك...» در اين رابطه از امام صادق(ع) نقل شده است: «اذا فرغت من صلاتك و عقدت ما تريد، فقم وامش هنيئة فاذا استوت بك الارض ماشيا كنت او راكبا فلّب» 3و نيز: «ان شئت لبيّت من موضعك و الفضل ان تمشي قليلا ثم تلبّي» . 4
نه. سرّ تكرار تلبيه
مستحب است تلبيه هفتاد بار تكرار شود؛ اين نشانه كثرت و