117بيشتر از منوب عنه قلمداد شده است. عبدالله بن سنان مى‌گويد:

«كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ إِذْ دَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ فَأَعْطَاهُ ثَلاَثِينَ دِينَاراً يَحُجُّ بِهَا عَنْ إِسْمَاعِيلَ وَ لَمْ يَتْرُكْ شَيْئاً مِنَ الْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ إِلاّ اشْتَرَطَهُ عَلَيْهِ حَتَّى اشْتَرَطَ عَلَيْهِ أَنْ يَسْعَى عَنْ وَادِي مُحَسِّرٍ ثُمَّ قَالَ يَا هَذَا إِذَا أَنْتَ فَعَلْتَ هَذَا كَانَ لِإِسْمَاعِيلَ حَجَّةٌ بِمَا أَنْفَقَ مِنْ مَالِهِ وَ كَانَ لَكَ تِسْعٌ بِمَا أَتْعَبْتَ مِنْ بَدَنِكَ»؛

«نزد امام صادق(ع) بودم، مردى بر آن حضرت وارد شد، حضرت سى دينار به او داد، تا از جانب اسماعيل حج به‌جا آورد. امام در پايان فرمود: زمانى كه اين اعمال را به‌جا آوردى، براى اسماعيل يك حج خواهد بود، به جهت مالى كه در اين راه داده است و براى تو نه حج خواهد بود كه بدن خود را به زحمت انداخته اى». ¹