157دوشك‌ها و بالش‌هاى ابرى، پتو، كپسول گاز و اجاق آن، لوازم دستى حاجيان، حولۀ احرام، لباس و ساير مايحتاج و حتى وجوه نقدى همه و همه طعمۀ حريق ناگهانى منىٰ شد.

هر كاروان بيش از چند كپسول جهت آبدارخانه و آشپزخانه داشتند، با منفجر شدن كپسول‌ها ناگاه محشرى بپا مى‌شد. هر كه در نزديكى محل انفجار بود، احتمال اصابت قطعات كپسول به او مى‌رفت كه در نتيجه يا ناقص مى‌شد و يا جان خود را از دست مى‌داد.

در اين آتش‌سوزى، فرزندانى شاهد سوختن پدر و مادر خود بودند و كارى نتوانستند بكنند، و همچنين پدران و مادران شاهد سوختن فرزند و يا فرزندزادگان خود بودند و جز فرار از آتش و تماشا، كارى از دست آنها ساخته نبود، گاهى زن شاهد سوختن شوهر و گاهى شوهر شاهد سوختن زن بود، گاهى هم دوست و آشنا شاهد جان دادن دوست و آشناى خود در آتش بود.

هنگامۀ عظيمى بود، نمونۀ محشر، هر كه فقط به فكر خود و نجات خود بود، در اينجا آيات سورۀ عبس مرا به ياد قيامت انداخت كه پروردگار عالم مى‌فرمايد:

فَإِذٰا جٰاءَتِ الصَّاخَّةُ ، يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ، وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ ، وَ صٰاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ ، لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ . ¹