58بزرگترين كهكشانها، از آفريدههاى محسوس تا نامحسوس، هر يك بگونهاى آفريده شدهاند كه دليل روشن آينۀ آفريدگار خود هستند.
هيچ چيز در جهان هستى به اندازۀ وجود خدا، دليل براى اثبات ندارد.
همه چيز دليل وجود خداست؛ اگر ديدۀ دل و عقل، باز باشد، انسان به هرچيز بنگرد، خدا را مشاهده مىكند. در آينۀ زمين، كوه، صحرا، دريا، درختان، خورشيد، ماه، ستارگان و كهكشانها ديدۀ بينا خدا را مىبيند.
براى كسانى كه ديدۀ عقل و دل آنها سالم است، همۀ آفريدهها تجليگاه آفريدگار جهان هستند، آنها نمىتوانند جهان را ببينند و خدا را نبينند!
براى آشنا شدن با آفريدگار جهان، نيازى به مطالعۀ كتاب بزرگ جهان هستى نيست، انسان اگر تنها به كتاب بظاهر كوچك وجودش مراجعه كند، به آسانى مىتواند با خداى خود آشنا شود.
امير مؤمنان على عليه السلام در اين باره فرمود:
«من عرف نفسه عرف ربه» 1
كسى كه خود را بشناسد، خداى خود را شناخته است.
آيا سادهتر از اين مىشود، دربارۀ خداشناسى سخن گفت؟! آشنايى با خود آشنايى با خداست، و كسى كه خدا را نمىشناسد، معلوم مىشود كه خود را نشاخته است!
مردى خدمت امام رضا عليه السلام رسيد و از ايشان پرسيد: با كدام دليل مىتوان ثابت كرد كه جهان پديده است و نياز به آفريدگار دارد؟
امام فرمود:
به اين دليل كه تو نبودى و هستى يافتى، و خود مىدانى كه خويش را