135عذاب الهى نمىشوند و هلاك نمىگردند. 1گنهكار هرگز نبايد از رحمت خداوند مأيوس باشد، 2 زيرا نوميدى از رحمت خدا يكى از گناهان بزرگ است.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
بدون شك، شادمانى خداوند براى توبۀ بندۀ گنهكار، بيش از شادى عقيمى است كه صاحب فرزند مىشود و گمشدهاى كه به مقصد مىرسد، و تشنهاى كه به آب دست مىيابد. 3قرآن كريم مىگويد: خداوند كسانى را كه از گناه توبه كنند، دوست دارد. 4 رسول خدا صلى الله عليه و آله توبه كننده را به عنوان «دوست خدا» معرفى كرده است، 5 بخصوص اگر نوجوان باشد. متن سخن آن حضرت چنين است:
هيچ چيز نزد خداوند محبوبتر از جوان توبهكننده نيست. 6توبه به معناى بازگشت به خداوند متعال است؛ كسى كه مرتكب گناه مىشود، از راه خدا و مسير تكامل انسان و راه بهشت فاصله مىگيرد و توبه، بازگشت به اين راه و آشتى كردن با خداست.
امام على عليه السلام چگونگى اين بازگشت را چنين توضيح مىدهد: