36 وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ؛ يعنى: «و اگر آن‌ها هنگامى كه به خود ستم مى‌كنند نزد تو بيايند و از خداوند طلب آمرزش نمايند و پيامبر برايشان طلب آمرزش نمايد همانا خداوند را توبه‌پذير و مهربان خواهند يافت».

روشن است كه طبق اين آيه آمدن به نزد پيامبر(ص) و طلب وساطت و استغفار آن حضرت، و وسيله قرار دادن وى و يارى گرفتن از آن بزرگوار براى آمرزش گناهان روا شمرده شده است. و چرا چنين نباشد؟! در حالى كه قرآن كريم فرستادن آن حضرت را رحمتى براى جهانيان مى‌داند:

وَ مٰا أَرْسَلْنٰاكَ إِلاّٰ رَحْمَةً لِلْعٰالَمِينَ، ¹ و وجود آن بزرگوار را منشأ بركات فراوان و ايمنى از عذاب الهى ياد مى‌كند و مى‌فرمايد:

وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ؛ ² يعنى: «خداوند هرگز آنان را در حالى كه تو در ميانشان هستى عذاب نمى‌كند و همچنين هرگز عذاب‌كنندۀ آنان نيست مادامى كه استغفار مى‌كنند».