137را است منت بدانچه وَفَّقْتَنِى،وَعَرَّفْتَنِى أَئِمَّتِى وَبِما أَقَمْتَنِى عَلَيْهِ،إِذْ مرا بدان موفق داشتى و شناساندى مرا بدانچه مرا بدان برپا داشتى در صَدَّ عَنْهُ عِبادُكَ وَجَهِلُوا مَعْرِفَتَهُ،وَاسْتَخَفُّوا صورتى‌كه بندگانت از آن‌روگرداندند و از شناختنش نادان بودند وحقش را

بِحَقِّهِ،وَمالُوا إِلى سِواهُ،فَكانَتِ الْمِنَّۀُ مِنْكَ سبك شمردند و به غير آن منحرف شدند پس منت دارى عَلَىَّ مَعَ أَقْوام خَصَصْتَهُمْ بِما خَصَصْتَنِى بِهِ، بر من با مردمى كه مخصوصشان داشتى بدانچه مرا بدان مخصوص كردى فَلَكَ الْحَمْدُ إِذْ كُنْتُ عِنْدَكَ فِى مَقامِى هذا پس تو را است ستايش چونكه من در پيش تو در اين مقام