318عدالت، عبارت است از هيئتى راسخ در نفس كه انسان را به ملازمت با تقوا و مروّت وا مى‌دارد». ¹

2 - سيوطى مى‌گويد: «اصحاب گفته‌اند: عدالت، ملكه يا هيئتى است راسخ در نفس كه مانع مى‌شود از به جاى آوردن گناه كبيره و صغيره‌اى كه دلالت بر خسّت نفس داشته باشد، يا مباحى كه مخّل به مروت باشد». ²

3 - ابن حجر مى‌گويد: «عادل كسى است كه داراى ملكه‌اى باشد كه او را بر ملازمت تقوا و مروت وا دارد. و تقوا عبارت است از اجتناب از اعمال پست مانند شرك، فسق، يا بدعت». ³

مفهوم صحابه

خليل بن احمد فراهيدى مى‌گويد: «صحابه: مصدر «صاحبك» و صاحب به معناى نعتى است؛ ولى در كلام غالباً به معناى اسمى به كار مى‌رود». ⁴

راغب اصفهانى مى‌گويد: صاحب به معناى ملازم است؛ يعنى كسى كه ملازم كسى يا چيزى است، خواه مصاحبتش به بدن باشد، كه اين معناى حقيقى است و در اكثر اوقات استعمال دارد، يا به عنايت وهمّت باشد، كه اين هم يك نوع مصاحبت است ولو مجازاً...». ⁵ و به معناى لغوى در قرآن كريم در موارد متعدّد به كار رفته است كه تمام آنها مشترك در معناى معاشرت و ملازمت است.

معناى اصطلاحى صحابه دربارۀ مفهوم اصطلاحى صحابه، آراء مختلفى وجود دارد كه به پنج مورد اشاره مى‌نماييم: