2514 - ابنبابويه به سند خود از عبدالسلام بن صالح هروى نقل مىكند كه به امام رضا عليه السلام عرض كردم: در اطراف كوفه كسانى هستند كه گمان مىكنند: پيامبر صلى الله عليه و آله در نمازش سهو نمىكرده است. حضرت عليه السلام فرمود: دروغ مىگويند، خدا آنان را لعنت كند، تنها كسى كه سهو نمىكند خداوندى است كه جز او معبودى نيست... 1 از اين روايات مىتوان جوابهاى مختلفى داد، از آنجمله:
الف) اين روايات معارض با ظواهر قرآن است. آياتى كه قبلاً به آن اشاره شد. و خود اهلبيت عليهم السلام دستور دادهاند كه روايات ما را به قرآن عرضه بداريد، آنچه را كه موافق با قرآن است عمل كرده و مخالف با آن را ترك نماييد.
ب) اين روايات مخالف با اجماع و اتفاق شيعه است و مخالف معلومالنسب ضررى به اجماع وارد نمىكند.
ج) سندهاى اكثر روايات سهوالنبى صلى الله عليه و آله ضعيف است.
د) معارض با احكام عقلى است كه قبلاً به آن اشاره شد.
ه ) در متن رواياتِ سهوالنبى صلى الله عليه و آله اضطراب و تناقض فراوان وجود دارد.
و) بسيارى از راويان اينگونه احاديث، از كسانى هستند كه عقيدهاى فاسد دارند.
ز) اينگونه روايات مخالف احاديث صحيحالسندى است كه با اجماع اماميه تقويت شده است؛ رواياتى كه دلالت بر نفى سهو از پيامبر صلى الله عليه و آله دارد:
شيخ طوسى به سند خود از محمّد بن على بن محبوب، از احمد بن محمّد، از حسن بن محبوب، از عبداللّٰه بن بكير، از زراره نقل مىكند: «از امام باقر عليه السلام سؤال كردم: آيا رسول خدا صلى الله عليه و آله سجدۀ سهو بهجاىآورد؟ فرمود: خير.... 2»
ح) روايات سهوالنبىّ موافق با احاديث عامه است و مطابق دستور اهلبيت عليهم السلام هرگاه دو دسته روايت با يكديگر تعارض كردند به رواياتى عمل مىكنيم كه مخالف با عامه است.