196

حكم قسم بر خدا به حقّ مخلوق

از جمله موضوعاتى كه وهابيون جايز نمى‌دانند قسم خوردن به خداوند به حقّ مخلوق است. مثل اين كه گفته شود: خدايا تو را قسم مى‌دهم به حقّ پيامبرت كه حاجتم را برآورى.

ابن تيميه مى‌گويد: «بر خداوند متعال قسم خورده نمى‌شود به هيچ يك از مخلوقاتش، لذا جايز نيست كه انسان بگويد: قسم مى‌خورم بر تو اى پروردگارم به حقّ ملائكه‌ات و امثال اين تعبير، بلكه تنها به خداوند و اسماء و صفاتش قسم خورده مى‌شود.» ¹

رفاعى مى‌گويد: «قسم خوردن بر خداوند به حقّ مخلوقاتش امرى خطير و قريب به شرك است، اگر خود شرك نباشد.» ²

دليل وهابيون

رفاعى مى‌گويد: چيزى كه به آن قسم خورده مى‌شود بايد از آنچه بر او قسم خورده مى‌شود اعظم باشد، پس لازمۀ قسم به مخلوق بر خدا آن است كه مخلوق از خالق اعظم باشد.

در جواب مى‌گوييم: لازمۀ قسم به چيزى يا كسى بر خداوند آن است كه آنچه به آن قسم خورده شده نزد خداوند محترم است نه آن كه از خدا اعظم باشد.

قدورى مى‌گويد: «قسم خوردن و خواستن از خداوند به حقّ مخلوقين جايز نيست؛ زيرا مخلوقات هيچ گونه حقّى بر خداوند ندارند.» ³

در پاسخ او نيز مى‌گوييم: در آيات بسيارى، خداوند براى مومنان، حقّ معيّن است؛ خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ كٰانَ حَقًّا عَلَيْنٰا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ؛ ⁴«مؤمنين بر ما حقّ دارند