164خواستى و براى جميع مؤمنين نخواستى؟ برو كه تو را آزاد نمودم». ¹

ديدگاه علماى اهل سنت

1 - نورالدين سمهودى مى‌گويد: «استغاثه و شفاعت و توسل به پيامبر صلى الله عليه و آله و جاه و بركت او نزد خداوند از كردار انبيا و سيرۀ سلف صالح بوده و در هر زمانى انجام مى‌گرفته است؛ چه قبل از خلقت و چه بعد از آن، حتى در حيات دنيوى و در برزخ. هرگاه توسل به اعمال صحيح است؛ همان‌گونه كه در حديث غار آمده، توسل به پيامبر صلى الله عليه و آله اولى است...». ²

2 - دكتر عبدالملك سعدى مى‌گويد: «هرگاه كسى بگويد: أللّهمّ إنّي توسلت إليك بجاه نبىّ أو صالح؛ كسى نبايد در جواز آن شك كند، زيرا جاه همان ذات كسى نيست كه به او توسل شده، بلكه مكانت و مرتبۀ او نزد خداوند است و اين، حاصل و خلاصۀ اعمال صالح او است. خداوند متعال در مورد حضرت موسى عليه السلام مى‌فرمايد: وَ كٰانَ عِنْدَ اللّٰهِ وَجِيهاً؛ ³ و نزد خدا آبرومند بود...». ⁴

3 - قسطلانى مى‌گويد: «بر زائر رسول خدا صلى الله عليه و آله سزاوار است كه زياد دعا و تضرّع و استغاثه، طلب شفاعت و توسل به ذات پاك رسول خدا صلى الله عليه و آله نمايد...». ⁵

4 - زرقانى در شرح آن مى‌گويد: «... بايد به پيامبر صلى الله عليه و آله توسل جست، زيرا توسل به آن حضرت سبب فروريختن كوه‌هاى گناهان است...».

5 - ابن الحاج ابوعبيداللّٰه عبدرى مالكى مى‌گويد: «... مرده‌اى كه به زيارتش مى‌رويم اگر از كسانى باشد كه اميد بركت از او مى‌رود، بايد به او توسل جست، و