107«اگر عبداللّٰه بن سبأ تا اين حدّ در جامعه فتنه نموده، و مردم را تحريك كرده است، تا جايى كه با ايجاد اغتشاش بين مسلمانان حكومت را ساقط نمود، چگونه عثمان او را دستگير نكرد تا به جهت جنايت هايش او را محاكمه و مورد ضربوشتم قرار داده و در اعماق زندانها جاى دهد؟ چرا او را اعدام نكرد تا امّت از شرّ و فساد او راحت گردند، همانگونه كه اين رفتار را با صالحان امت داشت؟...» 1
تشيّع، روح اسلام اصيل
بر فرض كه اين قصه صحيح باشد، آنچه جاى سؤال دارد آن است كه چه ارتباطى است بين اين قضيه و بين اينكه عبداللّٰه بن سبأ مؤسس مذهب شيعه باشد، زيرا - همانگونه كه در جاى خود ثابت شد و ما نيز به اثبات خواهيم رساند - مؤسس شيعه در حقيقت ذات خداوند متعال با تعليمات خود در قرآن كريم است. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در طول 23 سال اين درخت ريشهدارى را كه قرآن در جامعۀ اسلامى كاشته، آبيارى نموده است، چه در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و چه بعد از وفات آن حضرت افراد و گروههايى به اين مذهب گرويده و به ولايت و وصايت و امامت اهلبيت عليهم السلام در رأس آنها على عليه السلام اعتقاد پيدا نمودند.
عبدالحليم محمود - شيخ أزهر - مىگويد: «به نظر ما سبب پيدايش تشيع به ايرانيان، زمانى كه در دين اسلام داخل شدند باز نمىگردد. و نيز به يهوديّت كه نمايندۀ آن عبداللّٰه بن سبأ بوده باز نمىگردد؛ بلكه مبدأ آن از اين قضايا پيشتر است. سابقۀ آن از طرفى به شخصيّت على - رضى اللّٰه عنه - و از طرفى ديگر به شخص رسول خدا صلى الله عليه و آله مرتبط است». 2
همو در جاى ديگر مىگويد: «امّا عبداللّٰه بن سبأ كه او را به شيعه مرتبط مىدانند و يا آن كه شيعه را به او نسبت مىدهند؛ اين كتابهاى شيعه است كه به تمام معنا به مقابلۀ با او پرداخته، او را لعن مىكنند و از او برائت مىجويند. و كمترين كلمهاى كه در حقّ او مىگويند آن كه او ملعونتر از آن است كه يادى از او شود». 3