261كاشى‌ها و ديوار مسجد بود كه براى اين كار آيات سوره والشمس انتخاب شده بود.
طرح تازه‌اى كه در بناى جديد اعمال گرديد، يكى ساختن محراب در محلى بود كه رسول خدا(ص) در آنجا به نماز مى‌ايستاد. ديگرى مناره‌اى بود كه بر چهار زاويه مسجد ساخته شد. كار ساختمان مسجد از سال 88 هجرى آغاز و در سال 91 هجرى پايان يافت.
گفتنى است كه وليد نه تنها مسجدالنبى(ص) را بازسازى كرد، بلكه دستور داد تمامى نقاطى كه پيامبر(ص) در آنها نماز خوانده بود و آن را مسجد ساخته بودند، بازسازى شود. اخبار اين بازسازى‌ها در تاريخ مساجدِ تاريخىِ مدينه نوشته شده است.
توسعه مسجد در زمان مهدى عباسى
بنى‌عباس در سال 132 بر مسند خلافت نشستند. گفته شده كه سفّاح ومنصور، اولين و دومين خليفه عباسى، قصد توسعه مسجد را داشتند، اما فرصت اين كار را نيافتند. به ويژه منصور، از مردم مدينه كه به رهبرى نفس زكيّه از نوادگان امام حسن(ع) در شورشى سخت بر ضدّ او شركت كرده بودند، دل خوشى نداشت.
مهدى فرزند منصور، در مسجدالحرام و مسجدالنبى(ص)، بناهاى جديدى ساخت كه پيش از اين درباره مسجدالحرام از آن سخن گفتيم. وى در سال 158 سفرى به مدينه كرد و تصميم گرفت تا مسجد رسول خدا(ص) را بازسازى كند و بر مساحت آن بيفزايد. اقدام عملى او در اين باره، از سال 161 يا 162 آغاز گرديد.
مجموعه مساحتى كه مهدى به مسجد افزود، شامل 2450 متر مى‌شد. همچنين، او بر شمار ستون‌هاى مسجد را بيشتر كرده و تعداد درهاى آن را افزود. در اين زمان مسجد بيست در داشت: چهار درِ شمالى، هشت درِ غربى و هشت درِ شرقى. در اين بازسازى شمار زيادى از خانه‌هاى اطراف مسجد كه هر كدام به نام صحابه ساكن در