227مى‌آيد همين است كه حضرت نقطه‌اى را انتخاب كردند كه مسلط به ساير قريه‌ها باشد. نقشه‌هاى جغرافيايى از مدينه زمان آن حضرت، اين نكته را كه مسجد النبى(ص) درست در ميانه يثرب است نشان مى‌دهد. رسول‌الله(ص) در همان آغاز، مدينه را چون مكه «حرم» دانست. بر اين اساس، مكه حرم خدا و مدينه حرم رسول‌الله(ص) است. اين بهترين شرافتى بود كه مدينه مى‌توانست به آن دست يابد.
گذشت كه محدوده شمال و جنوب حرم، كوه عير و ثور و محدوده شرقى و غربى آن، حرّه شرقى و حرّه غربى است. در روايتى از رسول خدا(ص) نقل شده است كه فرمود:
«اَللّهُمَّ انَّ ابْراهيم حَرَّم مَكَّة فَجَعَلَها حَرَماً وَ إنّى حرّمت المدينة ما بَيْن مأْزمَيْها، أن لايهراق فيها دم و لايحمل فيها سلاح لقتال» 1
«خداوندا! ابراهيم مكه را حرم قرار داد و من مدينه را كه حد فاصل دو كوه عير و ثور آن‌گونه كه خونى در آن ريخته نشود و سلاح براى جنگ در آن حمل نگردد.»
پيامبر خدا(ص) براى زندگى، مدينه را برگزيد؛ طبيعى است آن حضرت پس از فتح مكه، در سال هشتم هجرت، مى‌توانست به شهر خود بازگردد، اما ترجيح داد در مدينه زندگى كند و در همان شهر دفن گردد. آن حضرت در سخنان بى‌شمارى مدينه را تمجيد كرده و مردم آن را بسيار ستوده است. زمانى كه رسول خدا(ص) از مكه بيرون آمد، فرمود: