204رسول‌خدا(ص) را عهده‌دار بود. برخى از اعمال او كه به احتمال قريب به يقين، برگرفته از سنّت ابراهيمى و از مكتب حُنَفا بود، همچون سنّتى در ميان عرب‌ها پيروى مى‌گرديد و حتى اسلام نيز شمارى از آنها را تأييد كرد. عبدالمطّلب را بايد يكى از احياگران آيين ابراهيمى دانست.
ابوطالب، چهره شاخص ديگر، ابوطالب فرزند عبدالمطّلب و عموى پيامبر(ص) است. وى در پرده تقيّه توانست حمايتى قابل ستايش از رسول خدا(ص) در برابر فشار مشركان از خود نشان دهد. او در برابر تهديدهاى قريش، حاضر نشد رسول خدا(ص) را به آنان تسليم كند و حمايت آشكار خود را از آن حضرت در همه مراحل اعلام كرد. اشعار زيادى از ابوطالب بر جاى مانده كه، علاوه بر ايمان عميق او، نشان‌دهنده چهره ادبى اين بزرگمرد هاشمى است. اين اشعار، ضمن ديوان وى كه در قرن سوم فراهم آمده، موجود و به چاپ رسيده است. بر اساس اسناد دقيق تاريخى، وى بزرگترين حامى پيامبر(ص) در سال‌هاى خفقان در مكه بود. ابوطالب در همان آغاز بعثت، فرزندانش على و جعفر را به خدمت رسول خدا(ص) فرستاد و خود نيز تا سال دهم بعثت كه زنده بود، هرگز در دفاع از آن حضرت كوتاهى نكرد.
خديجه (س) ، چهره ديگر مدفون در قبرستان ابوطالب، حضرت خديجه(س) است. او زنى فداكار و ايثارگر و نخستين زن مؤمن به رسول خدا(ص) بود. وى تمامى اموال خود را وقف پيشبرد اسلام كرد و در برابر فشارى كه قريش بر رسول خدا(ص) وارد مى‌كردند، بهترين يار صميمى او در خانه محسوب مى‌شد. رسول خدا(ص) هميشه از او به نيكى ياد مى‌كرد تا جايى كه حسادت برخى از همسران وى برانگيخته مى‌شد، اما آن حضرت از تحسين خديجه(س) خوددارى نمى‌كرد.
گويا نخستين بار در سال 950 محمد بن سليمان دفتردار مصر قبه‌اى از سنگ شميسى ساخت و روى قبر نيز صندوقى با پارچه‌اى فاخر گذاشت و خادمى براى آن