125روى كوه است و همان گونه كه گذشت، نيازى نيست كه پاى سعى كننده به سنگ كوه برسد.
تا سال 1374 شمسى (1416 ق.) بخشى از كوه مروه برجاى مانده بود؛ اما در اين سال، به هدف گسترش محدوده دور زدن سعى كنندگان و براى راحتى آنان، قسمت باقىمانده را برداشتند و در انتهاى آن، درى به بيرون گشودند. اما بخش عمدهاى از كوه صفا همچنان برقرار مانده و زائران براى قرائت قرآن بر آن مىنشينند. در حال حاضر اين قسمت نيز مسدود شده و امكان رفتن روى بخش باقى مانده صفا هم نيست. طبعا بخشى از آن هم سنگفرش شده و براى سعى، نياز به بالارفتن بر بخشى از كوه كه آشكار است، نيست. 1
در سال 1386 براى توسعه عرضى مسعى فعاليتهايى صورت گرفت. اين اقدام اين توهم را ايجاد مىكرد كه بخش توسعه يافته، به لحاظ شرعى، ميان صفا و مروه نيست. در اين باره مجادلات علمى متعددى ميان عالمان سعودى درگرفت. اين مسأله در جامعه تشيع نيز مورد بحث واقع شد و آيت الله شيخ جعفر سبحانى رساله كوچكى درباره توسعه مسعى با نظر موافق نوشت. بر اساس گزارشهايى كه در طول تاريخ از مسعى به دست داده شده، تغيير محل آن به تدريج از بخش غربى به شرقى قابل استنتاج است به طورى كه گفته شده است زمان مهدى عباسى، با خريدارى