118اما مهمتر از آن در كعبه است كه رقابت بيشترى براى بناى آن بوده است، زيرا به هر حال، روى اين در كتيبهاى نوشته شده و يادگارى از امير و سلطانى كه آن را اهداء مىكرد وجود داشت. فهرستى از درهاى ساخته شده در دوره مماليك و عثمانى تا زمان سعودىها در دست است. در فعلى كعبه، به دستور خالد بن عبدالعزيز سعودى ساخته شد. وى در وقت ورود، احساس كرد كه روى در پيشين كه از روزگار پدرش عبدالعزيز و از سال 1365ق نصب شده بود، خردهگىهايى پديد آمده است، بنابرين دستور داد تا اين در ساخته و نصب شود. اين اتفاق در سال 1399 ق روى داد. براى اين در، يعنى باب الكعبه، و درى كه از كعبه به روى بام آن باز شده و به باب التوبه معروف است، مجموعا 299 كيلو گرم طلاى با عيار بسيار بالا بكار رفته است.
زَمْزَم
چاه زمزم، از ديگر آثار مسجدالحرام است كه با نامهاى چاه اسماعيل، حَفيرة عبد المطّلب، شَفاء سُقْم، عافيه، مَيْمونه، طُعْم، بَركة، بَرّة و... شناخته مىشود. اين چاه در قسمت شرقى مسجدالحرام است و همانند ديگر مشاهد حج، از آثار ابراهيم، اسماعيل و هاجر است. در روايات اسلامى آمده است: پس از آنكه ابراهيم(ع) ، همسر و فرزندش را ترك كرد، تشنگى بر آنها چيره شد و خداوند به وسيله جبرئيل، چاه زمزم را براى حفظ جان اسماعيل(ع) و هاجر پديد آورد. بدين صورت، چاه زمزم آيتى از آيات الهى است.
اين چاه در آغاز، منبع تأمين آب مكه بود و پس از آن چاههاى ديگرى در مكه و اطراف آن ايجاد شد. عربها براى اين چاه تقدّس بسيار قائل بودند و حتى مىگويند كه ساسان بن بابكان جدّ سلسله ساسانى نيز از اين چاه آب نوشيده است! اين را نشانى از آن دانستهاند كه ايرانيان هم براى زمزم حرمتى قائل بودهاند.